Ljepojević: Nemačka i dalje ima ambiciju da bude „gazda“ na Zapadnom Balkanu, ali više nema snage za to

ZAPAD NIJE PROMENIO POLITIKU PREMA SRBIMA – I ZATO ŠTO BI TO ZNAČILO PRIZNANjE KRIVICE Foto: Copyright Tnjug/AP/Antonio Sempere * Nedavno je najednom na te enklave nagrnulo, prema objavljenim podacima, oko 50.000 uglavnom mlađih ljudi iz Maroka koji su se predstavljali kao migranti. Skoro svi su se vratili u Maroko ali je ipak stradalo njih 83. Pokazalo se, međutim, da to nisu bili nikakvi migranti nego da je reč o organizovanoj akciji kažnjavanja Španije * Ispostavilo se da je to bio zajednički kazneni projekat Amerike i Izraela, koji ima jako uporište u Maroku zahvaljujući vekovnom prisustvu jevrejske zajednice u toj zemlji. Tvrdi se čak da za taj projekat nije ni znao marokanski vrh mada su se pojavili snimci kako policija Maroka kamionima prevozi te ljude do španskih enklava * Nemačka je i dalje u velikim problemima i ako se ovako nastavi ta zemlja će se raspasti kao država za narednih oko pet godina. Istočna Nemačka, ali i Bavarska i bogate zapadne savezne države, nisu više spremne da dele sudbinu vlade u Berlinu. Nemačka je federalna država od 16 država članica koje imaju visoku autonomiju *  Srpske zemlje direktnu političku podršku mogu da očekuju samo od Rusije. Može da izgleda da je Rusija u srpskim zemljama u izvjesnoj diplomatskoj defanzivi ali treba znati rusku „tehnologiju“. Za razliku od Zapada, koji ide samo na ličnosti i medijski personalizuje politiku, Rusija se tradicionalno bazira na raspoloženju naroda i radi na duge staze _________________________________________________________________                Piše: Siniša LjEPOJEVIĆ                U ANTIČKOJ Grčkoj su mislioci upozoravali da je postojanje stida čak osnovni uslov uspješnog funkcionisanja i država i ljudskih društava. U njihovo vrijeme mislilo se prije svega na društvenu elitu u grčkim državicama.                Vremena su prolazila, stid je nestajao i vraćao se a današnji svijet ponovo živi u vremenu bez stida.                Nestajanje stida i sramote kao društvenog stanja se uglavnom dešava u vremenu epohalnih promena pa se taj proces najbolje ogleda u međunarodnim odnosima.                Savremeni međunarodni odnosi u velikoj mjeri podsjećaju na one u 19. vijeku, kada su se dešavali lomovi epoha i nestajalo staro uređenje. To je prije svega značilo da su se savezništva brzo mijenjala (jedini stalni saveznici su bili Engleska i Portugalija) i bilo je teško predvidjeti budućnost bilo kojeg savezništva.                 Takav ambijent je najveći izazov za male zemlje koje se nalaze na važnom geopolitičkom prostoru. One, prirodno, ne mogu bitnije da utiču na svjetske procese ali preko njihovih leđa se ti procesi prelamaju.                Ali, mnogo veći problemi su među velikim zemljama pa čak i onima koje su formalno saveznici a u realnosti je, ipak, sve neizvjesno. Primjeri su svakodnevni a najsvježiji i najzanimljiviji su nedavna dešavanja u španskim enklavama Seuti i Melilji u sjevernoj Africi, koje se graniče sa Marokom.                Nedavno je najednom na te enklave nagrnulo, prema objavljenim podacima, oko 50.000 uglavnom mlađih ljudi iz Maroka koji su se predstavljali kao migranti. Skoro svi su se vratili u Maroko ali je ipak stradalo njih 83. Pokazalo se, međutim, da to nisu bili nikakvi migranti nego da je riječ o organizovanoj akciji kažnjavanja Španije.                Odnosi Španije i Maroka su zbog tih enklava, koje su ostaci starih kolonijalnih vremena, uglavnom zategnuti ali posljednjih godina su stabilni i napreduju. Drugim riječima, obe zemlje žele da imaju dobre odnose. Ali, došli su kriza i ratovi na Bliskom istoku. Alfred Granas                Španija je odbila da ima bilo kakve veze sa ratom u Iranu i zabranila je da američki avioni, koji učestvuju u napadima na Iran, koriste vojne aerodrome u Španiji. Osudila je te napade, kao i one na Palestince u Gazi. Istovremeno je zabranila i uvoz većine proizvoda iz Izraela u Španiju. Postala je jedina zemlja takozvanog Kolektivnog zapada sa takvim stavovima.                Uz to, Španija je kao članica NATO saveza odbila zahtjev da poveća izdvajanja za odbranu do 5 odsto Bruto društvenog proizvoda.                Američka predsjednička administracija je potom saopštila da ne priznaje Zapadnu Saharu, bivšu špansku koloniju, na koju Maroko polaže pravo. A onda je Španija odlučila da starosjediocima Zapadne Sahare - narodu Saharavis - dodijeli špansko državljanstvo što je dalo povoda bijesu Maroka.                Iako je Španija članica Evropske unije (EU) otuđena briselska birokratija je bila samo „zabrinuta“ a jedino je Italija, uprkos Šengen sistemu, uvela pasošku kontrolu za one koji imaju španski pasoš. Španija je uzvratila istom mjerom prema Italijanima.                Ispostavilo se, prema onome što je do sada objavljeno, da je to bio zajednički kazneni projekat Amerike i Izraela, koji ima jako uporište u Maroku zahvaljujući vjekovnom prisustvu jevrejske zajednice u toj zemlji. Tvrdi se čak da za taj projekat nije ni znao marokanski vrh mada su se pojavili snimci kako policija Maroka kamionima prevozi te ljude do španskih enklava.                Britanski novinar Martin Džej, koji godinama živi u Maroku, saznaje da je kažnjavanje Španije bilo samo paravan projekta. Cilj je bio da se izazove veliko nasilje i da onda mornarice Amerike i Izraela intervenišu i da tako uspostave kontrolu na ulazu u Sredozemno more, između Maroka i Gibraltara, koji je dio Velike Britanije. To bi trebalo da bude američko-izraelski odgovor na zatvaranje Ormuskog moreuza u Persijskom zalivu i ulaza u Crveno more.                Za sada taj projekat nije uspio i od svega su ostali 83 poginula i „zabrinutost“ briselske birokratije.                Zanimljiv je i „saveznički“ položaj Turske. Ankara je ovih dana potpisala trojni adbrambeni saveznički sporazum sa Saudijskom Arabijom i Pakistanom. Istovremeno, Turska je saveznik i Irana kao i aktuelnih vlasti u Siriji. Sve zemlje, izuzev Pakistana, koje su u ratničkim odnosima. Turska se kroz javne izjave predstavlja i kao „neprijatelj“ Izraela i NATO članice Grčke. Ankara je održavala dobre odnose i sa Rusijom a onda je američki Stejt dipartment objavio da je Turska među najvećim prodavcima oružja Ukrajini.                Svaki novi dan može da donese i neko novo tursko savezništvo a sve postaje neizvjesnije i zbog veoma lošeg zdravstvenog stanja predsjednika Redžepa Tajipa Erdogana, koji je, uistinu, dominantna politička ličnost u toj zemlji.                I dok traju te velike igre, niko od vlasti se ne obazire na mišljenje naroda, onog kojeg navodno predstavlja. Čak se stiče i utisak da politički lideri vjeruju da je narod budala čijeg se mišljenja oni čak i gade. Bez ikakvog stida, ljudskog stida. To stvara velike frustracije u društvima pa je tako u Engleskoj nedavno ubijena političarka An Vidkomb zbog njenih političkih stavova.                I sve se pravda ratovima i ratnim opasnostima gdje ratovi još nisu stigli. Tu politiku predvodi birokratija Evropske unije. I naravno, Rusija je dežurni neprijatelj.                Iz tog začaranog ratnog kruga, prije svega, Evropska unija nema snage da iskorači i nestabilnost će potrajati.                Iz haosa ovog vremena i njegovih ruševina izniknuće, jasno je, novi svjetski poredak ali je, uprkos njegovim vidljivim konturama, još uvijek  nejasno kako će da funkcioniše. Ali, u svakom slučaju ne bi trebalo da bude kopija ovoga koji nestaje. I to će uzeti dosta vremena a najviše zbog utemeljene moći dolarskog finansijskog sistema.                Integracija BRIKS zemalja je nosilac tog novog, očekivanog globalnog poretka ali još uvijek nema institucionalnu diplomatsku agresivnost Amerike i Zapada. Zemlje BRIKS-a jednostavno imaju drugačiji pristup pa je njihova stvarna moć u javnosti slabo vidljiva.                Takav globalni i prije svega evropski ambijent ima uticaja i na funkcionisanje  srpskih zemalja.                U Bosni i Hercegovini je najaktuelnije pitanje novog Visokog predstavnika preko kojeg se prelamaju i odnosi u svijetu. Došlo je do izvjesnog ćorsokaka u izboru jer neke evropske zemlje se protive američkom kandidatu, italijanskom diplomati Antoniju Landiju, i samim tim presudnom uticaju Amerike u Bosni i Hercegovini.                Njemački ambasador u Sarajevu, Alfred Granas, traži da za novog Visokog predstavnika bude konsenzus u Upravnom odboru Savjeta za implementaciju mira. A kad konsezusa nije bilo 2021. za Kristijana Šmita onda je Njemačka to ignorisala i poslije toga Rusija više nije učestvovala u tom tijelu. I to ambasador kaže bez ikakvog stida ali on ipak živi u „zamrznutom vremenu“. Siniša Ljepojević                Njemačka ambicija da bude „gazda“ na Zapadnom Balkanu nije zabranjena ali Berlin nema više mogućnosti za takvu ambiciju.                Njemačka je i dalje u velikim problemima i ako se ovako nastavi ta zemlja će se, procjenjuju mnogi hroničari, raspasti kao država za narednih oko pet godina. Istočna Njemačka ali i Bavarska i bogate zapadne savezne države nisu više spremne da dijele sudbinu vlade u Berlinu. Njemačka je federalna država od 16 država članica koje imaju visoku autonomiju.                I ne bi trebalo smetnuti sa uma staro iskustvo – što su veći unutrašnji problemi sve je agresivnija spoljna politika. Tipični primjeri su Njemačka i Francuska, zemlje sa najvećim dugom u Evropi i stopom nezaposlenosti od preko 8 procenata.                Uz to, Amerika, suočena sa neuspesima u drugim dijelovima svijeta, polako se vraća na Balkan. A tu je i Evropska unija kao samoproglašeni sizeren, kao i mreža raznih penzionisanih ambasadora. I tu će biti političkih okršaja kao što to najavljuju „nesporazumi“ oko novog Visokog predstavnika.                Republika Srpska će biti na političkom udaru zbog očekivanog formiranja Hrvatskog entiteta jer se vjeruje da daje podršku toj promjeni. U takvom razvoju muslimanskiu dio Bosne i Hercegovine gubi dosadašnji značaj za Zapad i topi se njegov ucjenjivački kapacitet. To će za mnoge biti bolan proces ali i nezaustavljiv.                U svim pretumbavanjima ne bi se smjelo zaboraviti da Zapad nije promijenio svoju politiku prema Srbima a jasno je kakva je to politika. Ne samo zbog toga što Zapad sporo mijenja svoju politiku nego i zato što bi promjena značila i priznanje krivice.                  Srpske zemlje direktnu političku podršku mogu da očekuju, u ovom vremenu, samo od Rusije, Kina je prijateljska ali tradicionalno „uzdržana“.                U ovom vremenu može da izgleda da je Rusija u srpskim zemljama u izvjesnoj diplomatskoj defanzivi ali treba znati rusku „tehnologiju“. Za razliku od Zapada koji ide samo na ličnosti i medijski personalizuje politiku - Rusija se tradicionalno bazira na raspoloženju naroda i na duge staze.                 I sve će te neizvjesnosti i napetosti  potrajati jer aktuelni ratovi će biti nastavljeni terorizmom i agresivnim medijskim ratovima.                 https://sveosrpskoj.com/2026/08/12/ljepojevic-njemacka-i-dalje-ima-ambic...     Kategorije: Šta to pišu?